ඈ

ඈ කෙස් ගසක් මෙන් කුඩා වෙයි.මුල නොනැමෙයි, අග සුලඟටත් ලෙල දෙයි.

ඈ

ඈ මගේ කැඩුනු සපත්තුවට ගැසූ ඇණයකි. ඈ නොමැතිව මා ගමන යා නොහේ, අඩියක් පාසා කකුලද රිදවයි.

ඈ

විශාල සිමෙන්ති බැම්මක් ඉතා කුඩා ගසක මුලකින් බිඳ හෙලිය හැකි බැව් ඈ නොදනී.

ඈ

මා ලියන කවිය ඇයම වෙයි.ඈ ලියන කවියම මගේ වනු ඇත.

ඈ

ඈ මා අබියස සීරුනු CD තැටියක් වෙයි.අද ඇයට මා CD කවරයක් වීමට කැමතිය.

ඈ

මා ලඟ හිස් අරක්කු බෝතල් කීපයක් ඇත.බාර් එකක් ඈ සතුය.

ඈ

කළුවරේ ඈ හිරිකඩින් විත් මොර සූරන වැස්සක්ව මා තෙමයි.මා සීතලේ ගැහෙද්දී කුඩයකින් විත් මා වෙත දැවටෙමින් තුරුලු වෙයි.

ඈ

විභාග ප්‍රතිඵලයද ඈ මට ගෙනදෙනු ඇත.

ඈ

විභාගයට මොහොතකට පෙර ඈ මට හමු විය.විභාගයට හේතුවද විභාගයද ඇයම විය.

ඈ

ඈ දේශපාලනයත් ආදරයත් පටලයි.එය ඈ විසින්ම ලිහන තුරු මා සිත බලාපොරොත්තු සහගතව රැය පහන් කරයි.

ඈ

"...ඈත කන්ඳෙ පාට පාට සමනල්ලු පාට පාට මල් වල..." - ඈ -
" ආ...සුරංගනා කතාවක්..." - මම -
"ඇයි සුරංගනා කතා වල විතරද ඈත කඳු වල ඉන්න පාට පාට සමනල්ලු පාට පාට මල් වල වහන්නේ" - ඈ -

ඈ

නිසල ජලය හබල් පහරින් සසල වුවද ඔරුව ඉදිරිටම ඇදේ.

ඈ

ගොරෝසු බිත්තියක හැපෙන සිහින් සුලඟක් සේ ඈ මා ගත වෙලෙයි.

ඈ

ඈ මා සමඟ වැස්සේ තෙම්යි. බොහෝ විට, පසුව ඇස් කහන විට වැස්සට තෙමුනු බව සිහි වේ.

ඈ

ඈ ද මා මෙන්ම වැස්ස වැටෙන තුරු මඟ බලා සිටියි.තෙමීමට කැමති වුවද බිය වේ.